Odpowiedzialność cywilna posiadacza pojazdu mechanicznego – zasada winy i ryzyka

Źródło odpowiedzialności posiadacza pojazdu za szkodę wyrządzoną w wyniku wypadku komunikacyjnego znajdziemy w art. 436 w zw. z art. 435 kodeksu cywilnego. Każdy posiadacz pojazdu musi liczyć się z tym, że poniesie odpowiedzialność cywilną, gdy dojdzie do takiego zdarzenia drogowego. Należy wskazać różnicę pomiędzy kolizją drogową a wypadkiem komunikacyjnym. O wypadku komunikacyjnym mówimy w momencie, gdy w wyniku zdarzenia drogowego przynajmniej jeden z jego uczestników poniósł śmierć lub doznał jakichkolwiek obrażeń ciała. Natomiast jeżeli szkody powstały jedynie w mieniu, mamy do czynienia z  kolizją drogową.

Odpowiedzialność odszkodowawcza w razie wypadku komunikacyjnego obejmuje zarówno naprawienie szkody osobowej jak i rzeczowej. Oczywiście, aby doszło powstania obowiązku odszkodowawczego muszą zostać spełnione 3 przesłanki, a mianowicie nastąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże odpowiedzialność, powstanie szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy przedmiotowym zdarzeniem a szkodą.

Ustawodawca przyjął model bardzo szerokiego zakresu odpowiedzialności posiadacza pojazdu, bowiem zgodnie z ogólną regułą odpowiada on na zasadzie ryzyka. Należy także zaznaczyć, że owa odpowiedzialność odnosi się do wszystkich uczestników ruchu, nie wyłączając pieszych. Ukształtowanie odpowiedzialności w taki sposób podyktowane jest faktem, że większość szkód wyrządzonych ruchem pojazdu jest niezawiniona. W takim stanie rzeczy, posiadacz pojazdu, pomimo wykazania braku swojej winy, jest zobowiązany do naprawienia szkody. W przypadku odmiennej regulacji, możliwość uzyskania przez poszkodowanego odszkodowania byłaby mocno utrudniona.

Należy wskazać również przypadki, kiedy posiadacz, pomimo wyrządzenia szkody w związku z ruchem pojazdu nie poniesie odpowiedzialności. Otóż, jeżeli do zdarzenia dojdzie w wyniku działania siły wyższej, bądź zdarzenie nastąpi z wyłącznej winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą posiadacz pojazdu nie ponosi odpowiedzialności, wówczas nie powstaje po jego stronie obowiązek naprawienia wynikłej.

Inaczej kształtuje się odpowiedzialność, w momencie, gdy dojdzie do zderzenia się pojazdów, przy czym za zderzenie przyjmujemy zetknięcie się pojazdów pozostających w ruchu. Wówczas, za podstawę odpowiedzialności, zgodnie z art. 463 § 2 k.c. przyjmujemy zasadę winy. Posiadacz odpowie tylko za zawinione zachowanie, w wyniku którego szkoda powstała. W takiej sytuacji, zgodnie z ogólną zasadą, sprawca zdarzenia poniesie odpowiedzialność za czyn będący jednocześnie czynem zawinionym i bezprawnym, czyli niezgodnym z obowiązującymi zasadami porządku prawnego.

Również z odpowiedzialnością na zasadzie winy mamy do czynienia, gdy do wypadku dojdzie podczas przewożenia osób z grzeczności. Aby mówić o przewozie z grzeczności muszą być spełnione 3 warunki łącznie: musi być on nieodpłatny, nieobowiązkowy i bezinteresowny. Tak więc, aby uzyskać odszkodowanie, pasażer przewożony z grzeczności musi udowodnić winę posiadacza.

Kategoria: Komentarze i opinie O prawie Autor: admin. Brak Komentarzy

Przyczynienie do powstania szkody

Nader często zdarzają się sytuację, gdy do powstania szkody dochodzi nie tylko z wyłącznej winy sprawcy zdarzenia. W wielu przypadkach wpływ na zaistnienie wypadku mają sami poszkodowani. Polski Kodeks Cywilny określa taką sytuację w art. 362, jako przyczynienie do powstania szkody. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu: jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu. Najważniejszym kryterium, jakim powinno się kierować w przypadku ustalania wysokości obowiązku sprawcy jest wina obu stron oraz okoliczności zdarzenia, powodującego powstanie szkody. Ponadto, zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1971 r. (sygn. I CR 465/71) o przyczynieniu może być mowa tylko i wyłącznie, jeśli między danym zachowaniem się poszkodowanego, a powstaniem szkody istnieje związek przyczynowy.

Każdorazowo wielkość stopnia przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody powinna być szacowana w oparciu o zgromadzoną dokumentację, potwierdzającą wszelkie przedmiotowo istotne okoliczności zdarzenia. Należy podkreślić, iż nie mogą istnieć żadnego typu schematy lub opracowane tabele określające gotową wysokość przyczynienia.

Powyższe stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w praktyce orzeczniczej Sądów. Dla przykładu Sąd Apelacyjny w Białymstoku uznał, iż pasażerka pojazdu sprawcy zdarzenia przyczyniła się do powstania szkody na swojej osobie, w związku z naruszeniem przepisów nakazujących zapięcie pasów bezpieczeństwa w 50%.(Wyrok z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt: I ACa 239/12). Z kolei inny Sąd zważył, iż podróżowanie poszkodowanego z nietrzeźwym kierowcą, również bez zapiętych pasów spowodowało przyczynienie się do powstania szkody w 20 %. (Wyrok SA w Łodzi z dnia 19 grudnia 2012r., sygn. akt: I ACa 897/12).

W znacznej liczbie spraw zgłoszonych do Zakładów Ubezpieczeń, jako podmiotów zobowiązanych do naprawienia szkód wynikających z wypadków komunikacyjnych, w których zachodzą przesłanki przyczynienia, dochodzi do nadmiernego ustalenia wysokości przyczynienia się do powstania szkody. Konsekwencją, czego jest zaniżenie należnych poszkodowanemu świadczeń odszkodowawczych. Dochodzi do tego najczęściej wskutek nieprawidłowej oceny stanu faktycznego albo wręcz, co nie powinno mieć miejsca, zastosowania analogii do sytuacji podobnych.

W razie niesłusznego, zbyt wysokiego ustalenia stopnia przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody należy dochodzić swoich praw na drodze sądowej.

Prawa pasażerów w przypadku odwołania lub spóźnienia lotu

Coraz bardziej popularnym środkiem transportu, nie tylko zagranicznym, ale i krajowym, jest samolot. Nie każdy jednak wie, że odwołanie bądź opóźnienie lotu rodzi po stronie przewoźników wiele obowiązków względem podróżujących.

W krajach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz w Szwajcarii znajduje zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.

Powyższe rozporządzenie, zgodnie z art. 3, ma zastosowanie do:

  • pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego UE, EOG albo znajdującego się na terytorium Szwajcarii;
  • pasażerów odlatujących z lotniska znajdującego sie w kraju trzecim i lądujących na lotnisku znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego UE, EOG albo Szwajcarii, chyba że otrzymali oni korzyści lub odszkodowanie oraz udzielono im opieki w kraju trzecim, oraz jeżeli przewoźnik obsługujący dany lot jest przewoźnikiem z państwa członkowskiego UE, EOG albo ze Szwajcarii.

Odwołanie lotu

W przypadku odwołania lotu pasażer ma prawo do:

1. zwrotu należności lub zmiany planu podróży

Pasażerowie mają prawo wyboru pomiędzy:

a)      zwrotem w terminie siedmiu dni pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym  terminie;

b)      zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie; lub

c)      zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc.

2. posiłku, napojów, w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania, bezpłatne dwie rozmowy telefoniczne, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe. A w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu, pomoc w postaci: zakwaterowania w hotelu oraz transportu pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania (hotelem lub innym).

3. odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, w wysokości:

a)      250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1 500 kilometrów;

b)      400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1 500 do 3 500 kilometrów;

c)      600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b).

Jeżeli pasażerom zaoferowano zmianę planu podróży do ich miejsca docelowego na alternatywny lot, którego czas przylotu nie przekracza planowego czasu przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu

a)      o dwie godziny w przypadku wszystkich lotów o długości do 1 500 kilometrów; lub

b)      o trzy godziny w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1 500 do 3 500 kilometrów; lub

c)      o cztery godziny w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b),

obsługujący przewoźnik lotniczy może pomniejszyć wysokość odszkodowania o 50%.

Odszkodowanie nie należy się, jeżeli pasażerowie:

a)      zostali poinformowani o odwołaniu lotu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub

b)      zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub

c)      zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

Odszkodowanie jest wypłacane w gotówce, elektronicznym przelewem bankowym, przekazem bankowymi lub czekami bankowymi albo, za pisemną zgodą pasażera, w bonach podróżnych i/lub w formie innych usług.

Opóźnienie lotu

W rozporządzeniu przewidziano również prawa podróżujących, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu:

a)      o dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1 500 kilometrów; lub

b)      o trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy 1 500 a 3 500 kilometrów, lub

c)      o cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone powyżej.

W takich przypadkach pasażerowie otrzymują od obsługującego przewoźnika lotniczego:

1. posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania oraz bezpłatne dwie rozmowy telefoniczne, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe oraz

2. gdy oczekiwany w sposób uzasadniony czas odlotu nastąpi co najmniej dzień po terminie poprzednio zapowiedzianego odlotu, pasażerowie mają prawo do bezpłatnego zakwaterowania w hotelu i darmowego transportu między lotniskiem a hotelem oraz

3. gdy opóźnienie wynosi co najmniej 5 godzin, pasażerowie mają prawo zwrotu w terminie siedmiu dni pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży pasażera, wraz z, gdy jest to odpowiednie, lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie,

4.   jeżeli pasażerowie przybędą do miejsca docelowego co najmniej 3 godziny po pierwotnie przewidzianej przez przewoźnika godzinie przylotu, mają prawo do uzyskania odszkodowania w wysokości od 250 EUR do 600 EUR w zależności od zasięgu podróży.

Należy pamiętać, że chęć dochodzenia odszkodowania z powodu odwołanego lub opóźnionego lotu wiąże się z ciężarem dowodowym, który zgodnie z art. 6 Kodeksu cywilnego spoczywa na osobie, które z faktu odwołania lub opóźnienia lotu wywodzi skutki prawne. Na takiej osobie spoczywa obowiązek udowodnienia, że była pasażerem danego lotu, np. na podstawie biletu lotniczego, karty pokładowej bądź potwierdzenia rezerwacji.

W powyższych wypadkach zachęcamy do kontaktu z Kancelarią Odszkodowawczą OFN, która z chęcią przybliży całą procedurę oraz pomoże w dochodzeniu swoich praw.

Kategoria: Komentarze i opinie O prawie Autor: admin. Brak Komentarzy

Przyczyny odmowy przyznania zadośćuczynienia. Małe uszkodzenia pojazdów uczestniczących w kolizjach – brak trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Towarzystwa ubezpieczeń coraz częściej odmawiają wypłaty należnych poszkodowanym świadczeń odszkodowawczych, powołując się przy tym na szereg rozmaitych przyczyn uzasadniających ich decyzję. Jednym z powodów odmowy wypłaty zadośćuczynienia są małe uszkodzenia pojazdów biorących udział w kolizji. Zakłady ubezpieczeń bardzo często odwołują się do zasad fizyki, wskazując, że niska prędkość kolizyjna pojazdów, a co za tym idzie małe siły przeciążenia wykluczają powstanie obrażeń ciała skutkujących powstaniem trwałego uszczerbku na zdrowiu.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż rodzaj i zakres uszkodzeń w pojeździe pozostaje bez znaczenia dla ustalenia rozmiarów doznanych przez poszkodowanego wskutek wypadku obrażeń ciała, tym samym nie może mieć wpływu na ustalenie wysokości należnych świadczeń odszkodowawczych. Literatura medyczna wskazuje, iż do uszkodzenia kręgosłupa podczas kolizji drogowej, może dojść już przy uderzeniu w pojazd z niewielką prędkością.             Należy bowiem podkreślić, że niewielkie zewnętrzne uszkodzenia pojazdu nie oznaczają, że wewnątrz samochodu nie doszło do przemieszczenia się ciała poszkodowanego skutkującego powstaniem obrażeń ciała.

Ponadto warto dodać, iż wypłata zadośćuczynienia powinna nastąpić także wtedy, gdy doznane obrażenia ciała nie skutkują powstaniem trwałego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury przejściowy charakter dolegliwości poszkodowanego nie wyłącza przyznania zadośćuczynienia, gdyż ma ono rekompensować doznaną krzywdę, która ze swej istoty nie musi mieć trwałego charakteru. Ustalenie procentu trwałego uszczerbku na zdrowiu ma znaczenie jedynie pomocnicze. Znaczenie zasadnicze natomiast ma całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności rozmiar doznanych obrażeń, przebieg leczenia, rodzaj i czas trwania dolegliwości.

Jeżeli otrzymali Państwo decyzję o odmowie przyznania zadośćuczynienia, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią Odszkodowawczą OFN. Nasi specjaliści pomogą Państwu uzyskać należne świadczenia odszkodowawcze.

Przyczyny odmowy wypłaty odszkodowania – zbyt późne podjęcie leczenia

Osoba, która w wyniku wypadku komunikacyjnego doznała obrażeń ciała może dochodzić roszczeń odszkodowawczych od podmiotu zobowiązanego do naprawienia wyrządzonej im szkody, tj. zakładu ubezpieczeń, w którym sprawca zdarzenia był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej. Niestety praktyka wskazuje, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego Ubezpieczyciel może odmówić przyznania na rzecz Poszkodowanego zadośćuczynienia, a także innych należnych świadczeń odszkodowawczych, jak np. kosztów leczenia, kosztów dojazdów do placówek medycznych. W uzasadnieniach decyzji zakłady ubezpieczeń często stwierdzają, że doznane przez osobę poszkodowaną obrażenia ciała nie pozostają w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, jakiemu uległa. Wskazują, że Poszkodowany zbyt późno podjął leczenie skutków wypadków i w związku z tym obrażenia ciała, mimo że potwierdzone dokumentacją medyczną, nie są wynikiem zdarzenia. Towarzystwa Ubezpieczeniowe powołują się na fakt, że pierwsza pomoc medyczna odbyła się od kilku do kilkunastu dni po wypadku, dlatego też brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności. Oczywiście takie stanowisko należy znać za nieuzasadnione i rażące krzywdzące dla Poszkodowanego.

Warto zaznaczyć, że osoba poszkodowana bardzo często, pomimo towarzyszących dolegliwości bólowych, udaje się po pomoc medyczną dopiero po upływie pewnego czasu, ponieważ w pierwszej kolejności stosują farmakoterapię przeciwbólową oraz wykorzystują domowe metody leczenia. Dopiero wówczas, gdy metody te nie przynoszą oczekiwanego rezultatu i w związku z nasileniem objawów udają się do medycznych placówek specjalistycznych. Niejednokrotnie powodem podjęcia leczenia w późniejszym terminie jest znaczny okres oczekiwania na wizyty specjalistów, w szczególności z zakresu ortopedii czy neurologii. Natomiast prywatne wizyty lekarskie wiąże się niewątpliwie ze znacznymi nakładami finansowymi, których Poszkodowany w większości przypadków nie może pokryć.

Ponadto, Ubezpieczyciele powołują się na fakt, że w oświadczeniu sprawcy bądź notatce policyjnej brak jest informacji o osobach rannych czy zakresie doznanych przez uczestników zdarzenia obrażeń ciała. Należy wskazać, że taka dokumentacja jest dowodem zaistniałego zdarzenia, a nie diagnozą doznanych przez Poszkodowanego urazów, gdyż określenie obrażeń ciała należy do kompetencji lekarza. Oczywistym jest również, że szkoda na osobie nie musi być ujawniona od razu. Bardzo często bowiem w przypadku zaistnienia szkody zarówno objawy doznanych uszkodzeń ciała związane z pogorszeniem się stanu zdrowia, jak również innymi następstwami mogą pojawić się w okresie późniejszym.

W związku z powyższym fakt, iż Poszkodowany podjął leczenie specjalistyczne po upływie pewnego czasu od przedmiotowego zdarzenia nie ma wpływu na zasadność zgłaszanych roszczeń. W takim przypadku odmowa przyznania świadczeń odszkodowawczych jest sprzeczna z prawem, zasadami współżycia społecznego i tym samym godzi w interesy Poszkodowanego.

Niejednokrotnie do Kancelarii Odszkodowawczej OFN zgłaszają się osoby poszkodowane, którym Ubezpieczyciel odmówił przyznania odszkodowania. Jednak skuteczne działania odwoławcze doprowadzają do przyznania na rzecz naszych Klientów należnych im świadczeń odszkodowawczych. Dlatego w przypadku problemów z uzyskaniem odszkodowania zachęcamy do kontaktu z Kancelarią Odszkodowawczą OFN.